zondag 15 november 2015

"DE STAGE"

Onder het mom van -ik ben aan het uitzoeken wat ik toch allemaal wil met mijn leven- ben ik een nieuw project begonnen. Namelijk project "DE STAGE".

Aangezien ik in april van dit jaar het roer radicaal heb omgegooid en mijn vaste baan heb opgezegd, lag alles weer open. Ik mocht mijn toekomst opnieuw vorm gaan geven. Alles kon en mocht weer want ik zat nergens meer aan vast op werkgebied, no limits, dromen mag en alles is een optie. Zo ben ik de zomer doorgekomen. Nadenkend over en dromend van wat ik allemaal zou willen en kunnen gaan doen. Mijmerend over waar mijn echte interesses liggen, wat mijn kwaliteiten zijn en waarvan ik gelukkig zou worden. Naast het wijn drinken en genieten van de zon en vrijheid that is. Maar dat geheel terzijde. Ahum.

En zo kwam het dat zich ineens een kans voordeed. Verpakt als stage welteverstaan. Zomaar ineens zag ik die vacature die meteen mijn interesse had. Radartjes gingen werken in mijn hoofd, ik zag ineens een heel helder beeld voor me en voor ik het wist had ik gesolliciteerd op een stageplaats. Waarom in godsnaam?! Nou gewoon, omdat het al langer duidelijk is dat ik heus niet meer op kantoor moet zitten want daar word ik echt niet blij van. Een stageplaats omdat het de uitgelezen kans is voor mij om me een soort van om te scholen, een nieuw vakgebied te leren kennen en zonder immense druk eens rustig te bekijken of ik dit vakgebied dan wel leuk vind en of het bij me past. Voor de stagebiedende organisatie is het risico nihil dus schatte ik in dat ik best kans maakte. Kortom; 1 en 1 = 2 dacht ik. 

En of het 1 en 1 = 2 was! Ik mocht op gesprek komen, mijn verhaal was duidelijk en het klikte. Ik mocht zelfs voor een tweede gesprek komen, wederom klikte het en jawel, het was gauw bekeken. Ik mocht de nieuwe "stagiaire" worden. Hoewel ik heus geen opleiding aan het volgen was, dit ook niet van plan was, maar zowel de organisatie als ikzelf zagen vooral kansen en geen beperkingen. We zouden het wel vorm kunnen geven. Werkervaringsplaats, stage.... Potato, potato. Geef het een naam. 

Anyway, lang verhaal kort: per 1 november zou ik gaan beginnen aan mijn ”stage” als Front Office medewerker bij een super tof, mooi klein en goed hotel. Als dat geen omschakeling is. Ik had er zin in! 

Voor het eerst sinds ik me kan herinneren heb ik namelijk eens een beslissing genomen op werkgebied puur en alleen op mijn gevoel. En ’MIJN’ mag met hoofdletters wat mij betreft. Niks kapot gerationaliseerd, niet oeverloos over gediscussieerd met iedereen die er maar wat over wilde vinden, geen voor/tegen lijstjes gemaakt, geen ’wat als’ scenario’s bedacht, niet nagedacht over wat anderen ervan zouden vinden. Niks van dit alles. Puur op gevoel. Mijn gevoel. 

Ik heb het alleen met de man besproken aangezien het nogal wat voeten in de aarde zou hebben. Lees: ik zou ineens vier dagen gaan werken op wisselende tijden, hiervoor geen extra inkomsten krijgen, de man zou ineens weer moeten gaan meedraaien in het huishouden, oppas voor de kinderschare zou geregeld moeten worden op wisselende tijden. Kortom; best een dingetje. 

Maar het kan heel simpel zijn. Als het goed voelt, regel ik het wel. En dat deed ik. Ik regelde het wel. En dus nam ik de beslissing om dit avontuur aan te gaan. Gewoon omdat het goed voelde van binnen. Dit wilde ik dus dit zou ik gaan doen. Simple as that!

Let the adventure begin! 

Vroegah, toen ik mijn beslissingen voornamelijk nam met mijn verstand i.p.v. gevoel, was ik bloednerveus als ik aan een nieuwe baan begon, last van onzekerheid. Is dit de juiste beslissing geweest? Kan ik dit wel? Wil ik dit eigenlijk wel? Vinden ze me wel geschikt? Ga ik dit goed doen? Past dit bij me? Al voor ik was begonnen was ik zo onzeker en ongerust dat ik er altijd heel erg tegenop zag. Dat haalt de fun behoorlijk weg kan ik je zeggen. Als mensen dan vroegen of ik er zin in had, antwoordde ik ja, maar voelde ik nee! Het voelde dan gewoon niet helemaal tof, of helemaal niet eigenlijk... De dagen voordat ik dan moest starten (valt het op dat ik moest typ?!? zegt ook wel wat geloof ik) kon ik alleen nog maar daaraan denken, me zorgen maken en totaal niet meer genieten van het hier en nu. Wat een begin dan... 

Dagen voorafgaand aan het begin van "de stage" zat ik te wachten op dat vervelende, knagende gevoel wat ik normaliter heb bij een nieuwe baan. Gebaseerd op ervaringen uit het verleden. Het was altijd zo geweest dus het zou wel zo horen dacht ik. Ik wachtte en wachtte. Het kwam niet. En het is ook nooit gekomen. Ik was niet onzeker, ik was niet ongerust, ik kon gewoon genieten van wat ik aan het doen was en als mensen me vroegen of ik er zin in had, begon ik enthousiast te vertellen. Jaaaa ik had er zin in! En toen ik eenmaal mocht beginnen, was ik opgetogen. Op naar het nieuwe! Zin in!

En zo kwam het dat ik mezelf momenteel weer eens ”stagiaire” noem (ook leuk), het onwijs naar mijn zin heb in het hotel, het totaal niet vervelend vind om te gaan werken (wat een verademing!), geniet van mijn vrije dagen, thuiskom met enthousiaste verhalen, totaal geen moeite heb met 4 dagen werken, heel veel nieuwe informatie ineens kan verwerken, lekker in mijn vel zit, geniet van de taken die ik verricht, de tijd ineens voorbij vliegt (time flies when you’re having fun), heb geleerd dat ik echt erg blij word van contact met mensen, me erg goed en vlot kan aanpassen aan een nieuwe situatie en zo ontzettend blij ben dat ik eindelijk (!) ook eens doe waar ik gelukkig van word! 


Zucht...hoe fijn! Ik zou vaker mijn gevoel moeten volgen ;-)

maandag 7 september 2015

I did it again!

Och wat was het weer fantastisch gisteren! Het is mijn favoriete hardloopwedstrijd hoor, die Tilburg Ten Miles. Hoewel je wedstrijd in dit geval niet al te letterlijk moet nemen natuurlijk. Het is niet Marieke tegen alle andere deelnemers, welnee joh dat is helemaal niet aan de orde. Het is Marieke tegen Marieke. En ik heb gewonnen hoor! 

Toen ik gisterenochtend opstond, voelde ik me eerlijk gezegd niet al te best. Ik had hoofdpijn en mijn neus zat helemaal dicht door al het snot wat zich daar had verzameld. Niet ideaal als je later op de dag 16 kilometer moet hardlopen. Maar hee, ik had getraind, ik was er klaar voor. Dus had ik er zin in en deed net alsof ik me niet, niet fit voelde. 

Ready to go!
Vergezeld door mijn twee neven sjoemelde ik me in startvak B. Voor de leken onder ons; daar mag je starten als je onder de 1:15 denkt te lopen. Hahahahahaha. Dus. Daar hoor ik heus niet thuis, maar neef 1 wel en we wilden gezamenlijk starten. Achteraf niet echt nodig want zodra we over de mat stapten was neef 1 nergens meer te bekennen, maar ach, het ging om het idee. 

Zoals verwacht in dat vak, was de start snel. Te snel voor mij eigenlijk, maar neef 2 en ik haakten aardig lekker aan. Hoewel ik weet dat te snel starten je later kan opbreken, voelde ik wel dat het oké was voor mij. Ik kon er nog gewoon bij praten en van hijgen was geen sprake. Goed te doen dus. Hier zou ik later geen last van krijgen. 

Na 3 kilometer vond ik het echter welletjes en ben ik mijn eigen tempo gaan lopen. Ietsje langzamer dus. Gewoon omdat we nog zo’n end moesten hè. Neef 2 bleef bij me. Het was gezellig. Ik ken mezelf inmiddels aardig goed en weet waar mijn dipje zit tijdens lange afstanden. Meestal rond 7-8 kilometer loop ik even niet zo lekker. Dan heb je er al best aardig wat kilometers opzitten, maar ben je eigenlijk nog nergens. Mentaal is dat soms een uitdaging. Nu echter niet. Van een echte dip was geen sprake. Ik vond het allemaal veel te gezellig langs de kant. De sfeer zat er weer zo lekker in! 

Zeker toen we richting de 10 kilometer gingen, de stad in. Och man, wat vond ik het leuk. Muziek langs de kant, roepende mensen, één en al gezelligheid. Ik kreeg er zo’n boost van dat ik ongemerkt versnelde. Neef 2 kreeg het wat zwaarder -want last van zijn knie- en ergens rond de 11 of 12 kilometer, na wat getwijfel en even stil te hebben gestaan om op hem te wachten, besloot ik om toch te gaan en door te lopen. Ik had namelijk een doel gesteld en fanatiek als ik ben, wil ik dat dan halen. 

Sorry nog daarvoor neef 2! 

Ergens rond de 13 kilometer werd het wat zwaarder, het is een relatief saai stuk met de wind van voren en dat was best pittig. Zeker als je dan dus alleen loopt. En daarna nog een heuvel over moet. Nu klinkt heuvel als enorm opwaarts, dat valt best mee. Maar als je al flink wat kilometers in de benen hebt, is dat niet per definitie prettig. 

Anyway, de laatste 2 kilometers waren soms best pittig omdat ik een gat dicht probeerde te lopen zodat ik niet zo alleen liep. Ik wilde namelijk niet helemaal alleen de korte heuvel over. Geen idee waarom niet, maar dat leek me zo sneu. Dat ik dan zo eenzaam ploeterend met een knalrood hoofd al die mensen tegemoet moest lopen. Dat leek me niks. Dus haakte ik aan bij een meneer die eigenlijk net iets te snel liep voor mij. Waardoor ik hem op de korte heuvel alsnog kwijtraakte en ik dus toch alleen door die enorme haag van mensen liep. Wat uiteindelijk super tof was omdat mensen klapten en juichten en mijn naam riepen. Ik kreeg er helemaal kippenvel van!

Het laatste stuk was nog redelijk zwaar omdat ik enorm versnelde, ik wilde naar de finish! Dus liep ik hard, erg hard, het was meer sprinten eigenijk. Beetje jammer dat ik die sprint relatief vroeg inzette, zo’n kilometer voor de lijn of zo, waardoor ik best lang moest sprinten. Maar who cares?! 

Ik was binnen! I did it! Mijn tijd... 1 uur, 28 minuten en 7 seconden. Hell yeah!





vrijdag 4 september 2015

Daar gaan we weer!

Vrijdagmiddag iets na vijven... de eerste schoolweek na de vakantie zit er alweer op. Wonderlijk hoe snel e.e.a. weer went en hoe flexibel de kinderschare het nieuwe ritme oppakt. Veel mama’s kijken reikhalzend uit naar de eerste schooldag na pak ’m beet 5 weken zomervakantie (of misschien al wel na 2 of 3?). Ik niet. Van mij had de vakantie best nog even mogen duren. Mits de zon zou schijnen natuurlijk ;-) Ik heb ervan genoten en kan nog geen afscheid nemen van de zomer eigenlijk...

Maar ach, flexibel als ik ben (kuch) pas ik me aan, aan de schoolgaande kinderen en de werkende man en sta ik ’s ochtends om kwart over 6 weer naast mijn bed. Geeft niet. Het is ook wel weer oké. Hoewel we allemaal nog even moeten wennen aan het vroege opstaan, vinden de kinderen het allemaal leuk om weer naar school te gaan (YAY) en ik vind het op zich ook wel weer lekker om wat meer tijd voor mezelf te hebben. Voor mijn oren ook geen overbodige luxe want jemig zeg, die hebben wel wat te verduren gekregen de afgelopen weken. Vier kinderen kunnen samen voor heel wat decibellen zorgen. Maar daar gaat het niet over nu.

Het gaat over gestelde doelen. Want ook al ben ik wederom onwijs afwezig hier, ik zit heus niet stil. Heus niet. Ik ben zelfs best wel druk. Er moet immers weer getraind worden. Want ow yeah ik ga ’m weer lopen hoor, die Tilburg Ten Miles. Ik ben er weer bij! 

Mijn startnummer heb ik inmiddels ontvangen, trainingen zijn keurig afgewerkt en ik moet zeggen; ik ben er klaar voor! Fanatiek als ik ben, wil ik natuurlijk mijn tijd van vorig jaar verpulveren en dat gaat me lukken. 

Aanstaande zondag is het te doen. In al mijn enthousiasme heb ik twee neven zo gek gekregen dat ze met me meelopen, aanhang komt kijken en om de gezelligheid compleet te maken, bouwen we na al het gezweet thuis nog even een feestje, gewoon omdat het kan. Ik heb er zin in. Als het niet regent that is. Maar dat terzijde. 

En alsof dat verdorie allemaal nog niet genoeg is, loop ik 5 weken later wederom een halve marathon. Ook al gewoon omdat het kan. En ook hier is het doel om mijn tijd van vorig jaar te verbeteren. Gaat me lukken! 

Just for the record... De ten miles liep ik vorig jaar in 1 uur, 45 minuten en 4 seconden. De halve liep ik in 2 uur, 13 minuten en 6 seconden. Eitje! 

zondag 12 juli 2015

Nog 1 week.....

Oh my...het is bijna vakantie. En ik heb er zin in!! Vorige keer schreef ik al dat het zo druk is. Nou, de drukte gaat gewoon nog even door. In dusdanige mate dat ik wil dat het NU vakantie is. Ik ben wel even klaar met de drukte, met het geregel en gedoe. Ik wil rust! En de overige 5 gezinsleden ook, dat merk ik aan alles. De pijpjes zijn een beetje leeg geloof ik. En dan druk ik me zachtjes uit hoor. 

Niet dat het rustiger is in de vakantie, misschien helemaal niet zelfs aangezien ik dan 24/7 de draken om me heen heb en ik nog meer 'mama mag ik....'  zal horen, maar het gejakker is dan wel even voorbij. En daar kijk ik naar uit. Ik wil 's ochtends even niet meteen vol in actie springen. Ik wil gewoon even een tandje lager, in de zen-modus. Niet haasten omdat we ergens op tijd moeten zijn. Gewoon even niks moeten. En maar zien waar we zin in hebben. Dat wil ik. Nog 1 week.

Nog 1 week vol dingen die moeten. Voetbalactiviteiten, feestjes van jarige vriendjes en vriendinnetjes, klustoestanden in huis (oké, het is heus niet dat ik zelf een vloer leg of een muur schilder of zo, maar hee, het is wel in mijn huis dus in die zin moet ik er wel wat mee, ahum). Nog 1 week vroeg opstaan, brood smeren, tassen inpakken, gymspullen mee, de agenda goed in de gaten houden want met 6 members in this family vraagt het serieus organisatietalent om e.e.a. in goede banen te leiden. Ja lach maar. Ik ben bloedserieus. Alert zijn, daar komt het feitelijk op neer. Altijd alert zijn. 

Nog 1 week en dan...dan hebben we vakantie! Ik kijk er naar uit. Gewoon even met z’n zessen en we zien wel waar we zin in hebben. Niet fulltime in staat van opperste paraatheid. Relax. We hebben nog geen plannen. Opties ja, plannen nee. We zien wel en dat voelt zo goed! Bijna. Nog 1 week. 

woensdag 8 juli 2015

Druk druk druk

Druk druk druk. Was het niet Theo Maassen die zei ‚als je dat drie keer kunt zeggen, dan zal het wel meevallen’ Maar ik zeg het toch. Drie keer. Het is druk druk druk aan het worden. En dat is oké, begrijp me niet verkeerd. Maar wel weer even wennen. Enne...druk dus. 

Het is verdorie maar goed dat ik gestopt ben met werken, dan kan ik het tenminste nog een beetje relaxt tegemoet treden allemaal, die drukte. Meestal dan. 

Die drukte heeft voornamelijk met de kinderen te maken. Want ja, het zijn er nou eenmaal vier...En met het naderende einde van het schooljaar waarin ineens alle kinderen tegelijk jarig lijken te zijn, vindt er ineens een ware explosie aan kinderfeestjes plaats. De drie oudsten zijn er maar druk mee. En ik ook, met brengen en halen, cadeautjes kopen, het allemaal onthouden. Daarnaast is bij iedereen de pijp een beetje leeg aan het raken en dat is niet per definitie bevorderend voor goede humeurtjes. Ook willen de juffen nog even gezellig met ons babbelen over de ontwikkelingen van ons kroost. Prima, plannen we ook even in. En daar is ’ie weer zoals elk jaar, alle gezellige schoolactiviteiten verzamelen zich in de maanden juni en juli. Sportdag, musical, slapen op school, modderdag, sprookjesdag...te gek! Maar oh mijn god ik moet het serieus in mijn telefoon zetten want ik kan het allemaal niet onthouden. Laat staan ervoor zorgen dat alle benodigde attributen meegenomen worden door het betreffende kind. En dan laat ik alle hulpvragen die de school op mij afvuurt maar gewoon langs me af glijden. Helpen bij de sportdag, poetsen van de klaslokalen, assisteren bij modderdag, rijden naar de musical. Ik doe er allemaal niet aan mee. Ik kan het er niet bij hebben. Natuurlijk, als ik dat echt graag zou willen, zou het me lukken, maar ik wil het niet. En daar schaam ik me niet voor. Ha! 

Om het allemaal nog wat uitdagender te maken, is voor zoonlief nummer 1 zijn voetbalseizoen alvast begonnen. Want hij begint bij Willem II. Dat had ik nog niet gezegd hè? Super leuk, maar oh my, planningstechnisch gezien best een uitdaging. En dan valt het nu nog mee met drie keer per week trainen op redelijk onmogelijke tijden. Nee, dan na de vakantie. Dan wordt het trainen opgeschroefd naar vier keer per week en oh ja, ook nog een wedstrijd in het weekend. Gezellig. Bovendien heb ik al toernooien op de planning zien staan in de maand augustus in het noorden van het land (waar wij dus heus niet wonen) en in België enzo. Hallo reistijd! Nu lijkt het net alsof ik dat allemaal vervelend vind. Dat is niet zo. Ik ben natuurlijk apetrots en heb er zin in. Maar het brengt wel een extra belasting met zich mee voor dit gezin natuurlijk. Het moet wel allemaal ingepast worden. Hence: drukte. En oh ja, zoonlief nummer 2 voetbalt ook lekker twee keer per week door na de vakantie, uiteraard op dezelfde dagen als zoonlief nummer 1. Los van de wedstrijden die ook hij heeft. Komen er ook nog bij. En dan heb ik het nog niet eens over de zwemles van dochterlief nummer 3 die eraan zit te komen. Natuurlijk. Komt vast goed allemaal. We regelen het wel. Doen we!

Alsof het allemaal nog niet genoeg is of misschien wel juist daarom, sport ik zelf ook meer dan voorheen. Sowieso loop ik drie keer in de week hard. Want in training voor de ten miles en halve marathon enzo. Maar daarnaast heb ik ook sporten via social deal ontdekt. And I love it! Ik vind het fantastisch om via deze weg een bepaalde periode verschillende sporten te proberen en belangrijker nog, mijn lijf strakker te zien worden. Ja, zo ijdel ben ik. Schaam ik me ook al niet voor. Dit alles zorgt ervoor dat ik zo’n vijf keer per week sport en geloof me, dat heb ik nodig nu! Blijf ik tenminste nog een beetje gezellig voor de kids en de man. 

Dus, to sum it up, ik verveel me niet, mijn dagen vullen zich als vanzelf (en ik dacht nog wel dat ik tijd zou overhouden na het stoppen met werken, think again) maar ik geniet. Dus who cares! Misschien had Theo toch gelijk, het valt allemaal wel mee.  

  

zondag 28 juni 2015

Weekend perikelen

Soms heb je van die weekenden dat het allemaal even leuk is. Zo’n weekend hebben wij er dit weekend van gemaakt. Het is fijn. Zo fijn, dat ik het even moet vastleggen. Hier dus welteverstaan. 

Aangezien onze volledige kinderschare binnen vier weken jarig is, hebben wij het nogal druk met festiviteiten in mei en juni. Enne, oh ja, de man en ik zijn zelf dan ook nog jarig. Laat ik het zo zeggen...binnen 2 maanden tijd, zijn wij alle 6 jarig. Hoera! 

Nu is het zo dat we voor familie en vrienden alle 4 de kinderverjaardagen 1 keer vieren (ik bedoel, ik kan het die mensen toch niet aandoen om 4 keer binnen 4 weken deze kant op te komen?! Laat staan mezelf!) De verjaardagen van de man en mijzelf slaan we voor de overzichtelijkheid gewoon over. Elk jaar. Teveel is gewoon teveel. Zoiets. 

Deze keer begon het weekend al op vrijdag. Want onze tweede zoon vierde zijn kinderfeestje. Gezelligheid alom. Met 7 jongens hebben we er een toffe vrijdagmiddag van gemaakt. Voetballen, spelen, eten. Je kent het wel. Helemaal leuk. Kids blij, wij blij. Het was gewoon gezellig. Vermoeiend, maar gezellig. Het eerste kinderfeestje kan afgevinkt worden. Nog 2 te gaan. (Thank god dat de peuter nog geen kinderfeestjes viert ahum). 

Op zaterdag was de oudste dochter ECHT jarig. Hoewel we vorig weekend dus alle 4 de verjaardagen hebben gevierd, was ze deze zaterdag echt jarig. Cadeautjes, taart en Festival Mundial. Festival Mundial is een soort van traditie in ons gezin, we moeten gewoon gaan. Ik vind dat in elk geval een festival waar we met de kinderen naartoe kunnen. Waar het voor de kinderen ook leuk is! De kids genieten ervan en wij dus ook. Het feest was helemaal compleet toen we zomaar Kenny B in het wild tegen kwamen en de jongens gauw een fotootje konden meepikken met hem. De sfeer is zo relaxt, heerlijk. De kids hebben genoten en wij des te meer. Volgend jaar weer! 


De jongens met Kenny B
En dan de zondag. Oh wat hou ik van zondagen. Na het mundial festival geweld sliepen alle (ik herhaal ALLE) kids uit tot half 8! Whoop whoop. Dat is een heerlijke start van de dag! Na een lesje flowmotion yoga voor mij (ook al zo fijn) zijn we op plantenjacht gegaan (dat maakt je huis zoooo gezellig) en daarna lekker borrelen in de tuin. What else do you need? Heerlijk relaxt allemaal. Onder het genot van goede muziek en een glaasje wijn (mijn twee geneugten in life blijkbaar) ga ik zo eens even een verse lasagne in elkaar knutselen. 

Kortom; het was een goed weekend. Dat mag ook weleens gezegd worden!

maandag 22 juni 2015

De hardloopstatus

Hoewel ik er al een tijdje niks over heb gezegd, ben ik heus wel bezig met hardlopen. Hoor. Heus wel. Want zoals ik in januari al schreef, heb ik toch doelen gesteld voor dit jaar. En daar ben ik vanaf februari keurig voor aan het trainen. 

En ik ga lekker. Ik loop weer zo’n 3 keer in de week, zonder schema trouwens, en dat gaat prima. Zowel qua snelheid als afstand ben ik sprongen aan het maken. Ik heb zelfs mijn eerste ten miles er alweer opzitten. Ja ja! Gewoon zomaar even geprobeerd op een willekeurige woensdagochtend en 'hij’ ging lekker. 1:30,49 uur was de tijd. Nou, daar ben ik dik tevreden mee. Toen ik 'm vorig jaar september liep bij de Tilburg Ten Miles, noteerde ik 1:45 uur nog wat dus dit is vooruitgang! Yay. 

Het moge duidelijk zijn dat dat in september mijn eerste doel is. De Tilburg Ten Miles. En dan volgt daarna, uiteraard zou ik bijna zeggen, de halve marathon. In Eindhoven deze keer waarschijnlijk. Ik heb er alvast zin in. 

Nu alleen nog even zien of ik de zomer een beetje sportief doorkom met alle verleidingen die op de loer liggen. Denk aan zon, zee, wijn, strand, luieren, wijn, BBQ activiteiten en oh ja, wijn... Dan komt het aan op discipline en wilskracht enzo. Maar hee, dat heb ik! 

donderdag 18 juni 2015

Solo mini-holiday

Onbewust heeft mijn ‚hoera-alles-is-weer-mogelijk!’ state of mind tevens voor een soort van bucketlist gezorgd. Ik zit ineens weer vol met ideeën en plannen en dat is zo leuk! En unlike vroegah zorg ik er nu ook voor dat ik die plannen ten uitvoer breng. Het blijft niet meer alleen bij dromen en plannen, nee ik DOE weer dingen. Yay. Laten we dit „project persoonlijke groei” noemen. 

De rust die ik ineens heb (niet in de laatste plaats in mijn hoofd) maakt dit allemaal mogelijk. En laat dat nou net de bedoeling zijn geweest van mijn hele stoppen-met-werken actie. Win-win I’ll say. 

Anyway, zo liep ik al een tijdje met het idee rond om alleen op vakantie te gaan. Waarom in hemelsnaam?! Nou gewoon, omdat ik mijn hele leven nog nooit echt iets alleen heb gedaan, nog nooit iets alleen heb hoeven doen. 

Als je namelijk al bijna 18 jaar (mijn hemel wat lang! And still going strong if I may say so) een relatie hebt, sluipen er bepaalde patronen in. Of nee, niet per se patronen, maar wel een soort van afhankelijkheid in mijn geval. Of gemakzucht. De man regelt het allemaal wel als ik het niet weet of zo. Zoiets. De noodzaak om bepaalde zaken alleen uit te zoeken, alleen te ondernemen, te vragen, te proberen, te doen is weggevallen met de komst van de man. Logisch. Natuurlijk. Als je samen bent, doe je nou eenmaal samen dingen en neem je samen beslissingen, bouw je op elkaar, ben je er voor elkaar en help je elkaar en zo. Hartstikke fijn. 

Hartstikke fijn, maar dat betekende automatisch dat ik nooit meer helemaal alleen wat ondernam, of besloot, of uitprobeerde of wat dan ook. En dat ben ik dan ook een beetje verleerd geloof ik, dingen alleen ondernemen, op mezelf vertrouwen. Ik leun nogal makkelijk op de man geloof ik. Wat niet per definitie goed of fijn is. Voor mij dan in elk geval.  

Dat moet anders. 

Hence; een lang weekend alleen „op vakantie”. Ja ja, I did it! Even eruit, naar de zee. Alleen. Helemaal alleen. En totaal tegen mijn verwachtingen in, heb ik me onwijs goed vermaakt. Sterker nog, ik vind het voor herhaling vatbaar. Ik kan het zelfs iedereen aanraden. Ik vond het heerlijk om precies te doen waar IK zin in had zonder te bedenken wat een ander daarvan zou vinden. Gewoon alles zelf beslissen, uitzoeken, de tijd hebben, geen haast, even alleen zijn. Dat had ik nodig. Blijkbaar. 

Het blijkt dat ik het nog steeds erg goed met mezelf kan vinden en dat ik best op mezelf kan vertrouwen. Ik regel het allemaal wel ;-) Als ik een thumbs up icoontje zou hebben, zou ik hem hier plakken.  



donderdag 28 mei 2015

Een nieuwe horizon

Goh...zal ik weer eens een poging wagen? Welja waarom niet. Schitterend afwezig genoeg geweest. Tijd voor woorden. Actie! 

Naast het rond stuiteren als blij ei en living and loving life is er wel e.e.a. veranderd in the meantime. Knopen zijn doorgehakt, bakens worden verzet, een nieuwe horizon lonkt. 

Noem het de dertigersdip, een vervroegde midlifecrisis, de ’is-dit-het-nou-fase’ of hoe je ook wilt, bewust of onbewust maken we op den duur allemaal de balans op in het leven. Dan mijmeren we over ons leven, over wat we ooit wilden doen en bereiken, waarvan we ooit droomden en wat daarvan uiteindelijk is uitgekomen en wat niet. En hoe erg dat dan is. Wat we nog zouden willen doen en willen bereiken, welke kant we op willen. Wat nou eigenlijk echt belangrijk voor ons is. And so on. Zo ook ikzelf. Ik mijmer al best een tijd moet ik bekennen. Ik ben al een beste tijd erg onrustig. Slechts één stap verwijderd van OF een jongere vriend OF een Ferrari. Grapje natuurlijk.  

Nu ben ik altijd al iemand geweest die een bepaalde spanning en verandering nodig heeft om zich lekker te voelen. Altijd heb ik wel een soort van 'project' nodig. Er was altijd wel iets groots aan de hand in mijn leven de laatste jaren. Een nieuwe baan, een nieuw kind (er is een reden dat we er 4 hebben geloof ik), een verhuizing. Altijd stond er wel iets te gebeuren wat een grote verandering met zich meebracht en waar ik me dan een tijd op kon richten. Maar alle veranderingen wennen uiteindelijk. De nieuwe situatie wordt weer gewoon. Het leven kabbelt weer voort op een gegeven moment. En als dat het geval is, word ik uiteindelijk weer onrustig. En goh, het was weer eens zo ver...

Omdat het na 4 kinderen echt echt echt wel welletjes is, ik hier heerlijk naar mijn zin woon en absoluut niet de behoefte heb om te verhuizen, blijft mijn werk over om onrustig over te zijn. Daar knaagde het alweer een flinke tijd. En de reden dat het knaagde was even helder als confronterend. 

Ik zit niet meer op de goede plek. Ik vind het niet meer leuk. Ik haal er geen voldoening meer uit. Het kost me energie en levert me geen energie op. Het past niet meer bij me. Zo simpel is het.

Omdat ik altijd het hardste roep dat je toch vooral moet doen wat je leuk vindt, kon ik niet anders dan daar zelf naar gaan leven. Een voorbeeld stellen richting de kinderschare. Want woorden zijn slechts loze woorden als de kinderen mij het tegenovergestelde zien doen van wat ik verkondig. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Zo’n moeder/ vrouw/ vriendin/ werkneemster wil ik niet zijn. Ik wil staan voor waar ik in geloof. 

If it doesn’t bring you joy, stop. So I did. Ik stopte. Met werken. 

Dapper of dom that remains to be seen. Maar afgaande op het gevoel wat deze beslissing onmiddellijk bij mij teweeg bracht, kan ik niet anders dan concluderen dat het the right thing to do was voor mij op dit moment. Ik voel een enorm gevoel van opluchting, opwinding, vrijheid, tijd, rust en ruimte om te zien wat de toekomst zal brengen. Ik weet nog steeds niet wat ik wil worden als ik later groot ben. Ik ben niet ongerust, ik ben juist ontzettend blij met de gedachte dat alles weer mogelijk is. 

Ik ben precies daar waar ik moet zijn op dit moment. It doesn’t get any better than that. 

zondag 15 maart 2015

Blij ei

Oh wow... ik schitter wel enorm door afwezigheid hier zeg! Hoe kan dat nou?! Nou dat kan dus gewoon, door bezig te zijn, de hele tijd, met allerlei dagelijkse dingen en met allerlei niet dagelijkse dingen. En daar onwijs van genieten. Genieten van de momenten en de momenten laten voor wat ze zijn, zonder ze te willen vangen in foto’s of woorden. Zoiets. 

Niet dat er iets mis is met het wel vangen van mooie momenten in foto’s en woorden, integendeel. Maar ik ging zo op in alles wat ik aan het doen was dat erover schrijven er gewoonweg niet van kwam. En dat is ook gewoon weleens lekker. Just keep on going and loving it. Nothing else...

En om nou te zeggen dat het allemaal zo bijzonder en spectaculair was, welnee. Maar dat is juist het mooie van dit alles. Ik was gewoon bezig met alle zaken waarmee een werkende vrouw van 1 en mama van 4 druk kan zijn. Werken, sporten (ja ja dat gaat ook eindelijk weer lekker), vriendinnen, voetbal van de jongens, zorgen voor zieke kindjes, wasjes draaien, muziek luisteren, romantische tripjes naar Parijs plannen (alweer? Ja alweer!! woop woop), uit eten gaan, lezen, series kijken. And so on... gewoon een kleine greep hoor, dit. 

De omslag van het weer heeft me een onwijze energieboost gegeven waardoor het er allemaal een stuk gezelliger en zonniger uitziet en ik behoorlijk actief ben. Dat doet een mens goed. Of ja, dat doet mij goed! Schreef ik al eerder over hè, ik ben een lente liefhebber, een onwijze lente liefhebber! En goh, spring is in the air, toevallig. 

Dus...verheugd, optimistisch, goedgehumeurd en als een blij ei kan ik mededelen dat het allemaal lekker gaat! Just saying ;-) 


donderdag 5 februari 2015

With a little help from my kids

Het komt geregeld voor dat ik de hulp inschakel van de kinderen. Noodgedwongen, zodat ik zelf niet gillend gek word van ALLES wat er komt kijken bij een gezin van zes. Dat wordt niet altijd gewaardeerd door de kinderen overigens, maar soms heb ik het nodig. Ik kan en wil nu eenmaal niet alles alleen doen. 

Soms komt het beter uit dat iemand even de dreumes bezighoudt terwijl ik gauw een wasje vouw. Het is nogal een handenbindertje hè, die dreumes. Of dat een grote broer een kleine zus troost die met haar hoofd de hardheid van de tegels heeft getest terwijl ik op het toilet zit bijvoorbeeld. Of dat ze zelf even hun fruit snijden en dat dan gelijk ook even doen voor de zussen. Of dat ze me even helpen met damage control als de dreumes heeft huisgehouden (weer die dreumes hè...). Of dat ze zelf hun kamer opruimen (lijkt me overigens best normaal) ja, iedereen behalve de dreumes dan. Gewoon om het wat makkelijker en vooral sneller te maken allemaal. 

Of soms, zoals nu, dat de heren naar de winkel gaan omdat ik gewoonweg even geen zin heb om alleen met vier kinderen op pad te gaan. Eer dat ik iedereen in beweging en in hun jassen en schoenen heb zijn we zo een kwartier verder...dan zijn de jongens al drie keer op en neer geweest bij wijze van spreken. Dus stuur ik ze even voor mij naar de winkel. Ook al hebben ze nu geen zin. En het ergste? Ik stuur ze nu naar de winkel om chocolade pinda's te halen. Voor mij. Voor mij alleen. Omdat ik daar straks zin in heb. Ja, daar schaam ik me niet voor. Ontaarde moeder? Welnee, gewoon een moeder van vier die ook weleens aan zichzelf denkt. Lijkt me niks mis mee. 

zaterdag 3 januari 2015

Haat-liefde verhouding.

Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met hardlopen. Ik kan enorm gemotiveerd zijn en dan ga ik er helemaal voor, loop ik volgens een schema drie keer in de week. Dan werk ik naar mijn doel toe en hou ik dat vol. En vind ik het ook nog eens heerlijk. Discipline! 

En dan komt er een moment dat ik mijn doel heb bereikt en dan ben ik er ineens klaar mee. Weg schema. Weg motivatie. Weg discipline. Hallo luie donder. Dan is het ineens even over met de hardloopliefde. Ik loop dan, na nog wat halfslachtige loopjes, helemaal niet meer. Want geen zin, geen doel. 

Blijkbaar is het bij mij nogal zwart-wit en niks daar tussenin. Zoals ik dat wel vaker merk. Het is vaak alles of niks bij mij. En dat is niet handig. Want er komt altijd een moment dat ik wel weer wil lopen. En dan moet ik weer een soort van opnieuw beginnen. Zonde. 

Nu is het zo dat ik in het najaar ook wat pech heb gehad in het kader van de gezondheid waardoor ik even niet kon lopen. Maar toen ik uiteindelijk weer wel kon lopen, deed ik dat niet. Wat ik wel deed was lui zijn. Heel erg lui zijn. 

En dus moet ik nu -nu het weer kriebelt, de sneeuw weg is en ik ook daadwerkelijk weer wil en kan lopen- weer gaan opbouwen. Story of my running-life! Op en af. Haat en liefde...

Hoewel ik qua afstand nu dus ieniemienie afstanden loop, ben ik qua snelheid gelukkig nog geen totale loser. Het begin is gemaakt. Ik geloof zelfs dat ik weer doelen heb voor komend jaar. Maar dat roep ik nog niet te hard. Ik heb immers nog geen schema...

zondag 28 december 2014

I love winter apparently

Ik beschouw mezelf als een lente-mens. Geen idee of die term bestaat, maar ik bedoel ermee te zeggen dat ik op mijn best ben in de lente. De lente voelt als het begin van iets moois vind ik. Het voelt alsof alles nog open ligt en alles nog kan, alsof het dan pas gaat beginnen. Dat vind ik een heel fijn gevoel. Voor mij is de lente altijd het fijnste seizoen. Zonnetje, veel buiten zijn, bloemetjes in bloei, goeie zin. Dat soort dingen. 

Maar...afgelopen twee dagen ben ik helemaal in mijn element. Geheel tegen mijn eigen verwachtingen in. Het heeft gesneeuwd. Het heeft gesneeuwd en het is koud. En ik vind het fantastisch. Vanaf het moment dat we gisterenochtend in de gaten kregen dat er sneeuw lag, zijn wij alle zes extatisch. 

De jongens waren meteen al niet meer te houden en waren om kwart over 8 ’s ochtends al buiten in skipak en alles. Ze gingen helemaal los. Door het dolle heen. Nu hebben wij hele leuke heuveltjes naast het huis waar je onwijs goed vanaf kunt sleeën en dat deden ze dan ook. Om kwart over 8 al. De hele dag door. 

Niet alleen de jongens gaan helemaal los in de sneeuw, ook de dames zijn niet binnen te krijgen. En ja, we hebben de dreumes ook op de slee van de heuvel af geduwd (in de armen van zus of een broer) en ze vindt het helemaal het einde. ’ja, ja, ja’ roept ze steeds waarmee ze aangeeft dat ze nog een keer met slee en al de heuvel af wil. Dus gaan! Needless to say dat wij al twee dagen buiten leven. Allemaal. En daar geniet ik echt enorm van. Wat is dat nou?

Om deze winterse gezelligheid compleet te maken vond ik het vandaag ineens tijd voor een grote pan heerlijke zelfgemaakte erwtensoep. En vuur in de tuin. So be it. Terwijl de erwtensoep stond te pruttelen heeft de man in de tuin een vuurtje gemaakt. Over de daad bij het woord voegen gesproken. 

En zo kwam het dat we ineens met zijn allen met een kommetje soep en een worstenbroodje buiten in de sneeuw rond de vuurkorf zaten. Buurtvriendjes (klein en groot) haakten aan en het feest was compleet. Blijer kon je mij vandaag niet maken. I love winter blijkbaar. 



zondag 21 december 2014

Dinner for one

Soms (of best wel vaak) snak ik er zo ontzettend naar. Naar een beetje rust. Even tijd voor mezelf. Voor mij alleen. Zonder dat ik iets moet doen. Zonder dat er iemand iets van me wil. Dat komt niet heel vaak voor. Maar nu, nu is het eindelijk zover! Alle vier de kinderen zijn zowaar uit logeren en de man is naar een voetbalwedstrijd. Twente - Willem II. Leuk!

Dus heb ik gewoon het huis voor mij alleen. Wow. Op Borre na, ben ik alleen! Helemaal alleen! Geen herrie, geen verzoekjes om eten of drinken, geen geschreeuw, geen luiers die verschoond moeten worden. Niemand die mijn aandacht wil. Niks. Rust. Zen. Ik kan helemaal zelf bepalen hoe ik deze avond ga vullen. Oh wat heb ik daar ontzettend naar verlangd zeg.

En nu het zover is...verveel ik me stierlijk. Het is zo stil in huis. Ik heb gewoon werkelijk waar geen idee wat ik met deze plotselinge ruimte en stilte aan moet. Dat is toch erg! Ik kom tot niets! Sterker nog, ik mis de kinderen. Ik mis de man. Ik volg de voetbalwedstrijd op twitter zodat het lijkt of ik er toch een beetje bij ben. Ik eet alleen. Wat er erg sneu uitziet. Normaal is het gezellig aan tafel. Rumoerig, druk, levendig. Zes bordjes, niet maar één. En nu, nu zit ik in mijn eentje de overgebleven maaltijd van gisteren op te eten terwijl Borre steeds aan mijn wijnglas probeert te likken en ik hem steeds van tafel af werk. Wat enorm ongezellig.

De sneue maaltijd voor één...
Ik zou natuurlijk van alles kunnen gaan doen, alles ligt open, maar ik kom dus vooralsnog tot niets. Ik ben zo gewend geraakt aan de drukte om mij heen, dat ik het vervelend vind dat het zo stil is in huis en dat ik alleen ben. Oh ik ga er heus wat van maken deze avond, goed boek, goed glas wijn, muziek hard aan, lekker in bad of zo, maar toch... het voelt een beetje vreemd zo alleen. Duidelijk niet gewend dit.

Het is ook nooit goed, als het druk is om me heen, snak ik naar rust en nu ik de rust heb, snak ik naar de drukte van de kinderen en manlief om me heen. Muts.

zondag 7 december 2014

Geen voetbalwatjes

Ik ben nu bijna 3 jaar voetbalmoeder. En ik hou d’r van, echt waar. Heb ik al eerder gezegd. En ik kan het niet vaak genoeg zeggen. I’m a sucker for soccer. Zeker sinds mijn jongens voetballen dus. 

Ik heb al menig wedstrijd van mijn zoons mogen bijwonen. Ik heb ze zien winnen, ik heb ze beiden kampioen zien worden, ik heb ze zien verliezen en ik heb ze beiden onderuit geschoffeld zien worden. Meer dan eens. 

De jongens spelen beiden een jaar hoger. En dat betekent dat ze tegen oudere en vooral GROTERE jongens spelen. Mijn jongens zijn ook best wel klein voor hun leeftijd (hebben ze vast van mij ahum). Ik speel hieromtrent dan ook keer op keer mijn troef uit tegen de tweede zoon, je weet wel, degene die al jarenlang in hongerstaking is. Als je niet eet, zul je niet groter worden. Wel handig voetbaltechnisch gezien als je wat gaat groeien enz enz. Maar dat is tegen dovemansoren. Vooralsnog in elk geval. Hij gaat er in elk geval niet van eten. 

En dus spelen mijn kleintjes tegen de grote jongens. Qua voetbalskills (skills is "in", de jongens strooien hier zelf de hele dag mee dus gebruik ik het ook, gewoon voor de overzichtelijkheid) kunnen ze het aan hoor tegen de big boys, maar fysiek...tsja, fysiek worden ze heus weleens opzij gebeukt, of op hun enkels getrapt, of tegen de grond gewerkt. En ook al zijn het F-jes en E-tjes, soms wordt er serieus hard gebeukt. Vandaag nog, de kleine zoon kreeg een beste schop recht in zijn gezicht van een tegenstander ruim een kop groter. Tegen de grond dus, die kleine man van mij. 

Ik stond erbij en ik keek ernaar. En dat doe ik altijd. Ik sta erbij en kijk ernaar. Ik weet dat voetbal een harde sport is (Boudewijn de Groot was er al bang voor). Ik weet dat er hard gespeeld kan worden (ja ook al bij de F-jes en E-tjes dus). Ik weet dat ze geraakt worden. Ik weet dat ze trappen krijgen. Ik weet dat er enkels geraakt worden. Ik weet dat het soms pijn doet. En ik sta erbij en kijk ernaar. En ik wacht af. Ik wacht op de reactie van de jongens zelf. Nooit zal ik iets roepen. Dat doet voetbaloma soms wel als een van haar kleinzoons hardhandig tegen de vlakte wordt gewerkt door een ietwat smerige overtreding. I don’t blame her. Ik vertrouw erop dat als het echt menens is, de trainer dat doorziet en actie neemt. En ik vertrouw op mijn jongens. Dat ze even balen of huilen als het echt pijn doet. Maar dan weer doorgaan. Vallen en opstaan. Incasseren. Want ze delen vast ook eens uit. Risico van het vak enzo.

Ik hou namelijk zo ontzettend niet van dat showgebeuren van over de grond rollen, kermend van de pijn, grijpend naar de schijnbaar pijnlijke plek om vervolgens, als de vrije trap wordt toegekend ’m te nemen alsof er nooit wat is gebeurd. Daar heb ik zo'n hekel aan. En dat weten de jongens ook wel. Zodra ze in Cristiano Ronaldo veranderen (stoot ik nu vele liefhebbers tegen het zere been??) zul je me wel horen namelijk. Ik hou daar niet van. Doe normaal. Dus hou ik me stil als een van mijn jongens wordt geraakt en kijk ik wat ze er zelf mee doen. En goddank, staan ze altijd gewoon weer op, soms met tranen, soms met een natte spons op de zere plek en gaan ze voor dat volgende doelpunt. 

So far gelukkig dus nog geen Ronaldo’s hier. Qua watjesgedrag bedoel ik dan hè, qua voetbalskills wel natuurlijk. 


donderdag 4 december 2014

zondag 30 november 2014

De jeugd van tegenwoordig

Tsjonge jonge. Wat is er aan de hand met de jeugd van tegenwoordig?! De jeugd gaat totaal op in de wereld van iphones, computers, tablets, social media en youtube. Wat je overigens echt niet uitspreekt met TJ maar gewoon alleen de T volstaat. Weleens een Engelsman of Amerikaan tjube horen zeggen? Nee hè. Omdat dat niet hoort namelijk. Dus. Anyway, moving along.

Het is zelfs zo erg dat de jeugd voornamelijk communiceert door middel van online kanalen. Tenminste als ik groep 6 van mijn zoon mag geloven. Volgens die kids zijn dit de manieren om te communiceren...




Whatever happend to talking?! Just talking. Ernstig. Zeer ernstig... 

maandag 24 november 2014

Sinterklaastijd

Maandagmorgen 6 uur en het hele spul is al wakker. Nu is dat op zich niet echt iets bijzonders. Dit komt zelfs redelijk vaak voor. Sowieso is iedereen altijd voor half 7 wakker. Maar laat ik daar niet teveel bij stilstaan. Het is een feit en ik heb me er bij neergelegd. Niet over nadenken. 

Het verschil zit ’m nu in het feit dat de drie grootsten zowat uit bed vliegen. Zonder iets te hoeven zeggen kleden de heren zichzelf aan. Zomaar, helemaal uit zichzelf. En binnen drie seconden zo ongeveer. En ze pakken zowaar zelf hun gymkleren al! De grote dochter wordt door de grote zoon mee aangekleed (en het was een prima combi moet ik zeggen die hij heeft uitgekozen) en ze staan alle drie te stuiteren totdat de dreumes wordt aangekleed door één van ons. Dat is net een brug te ver, aan luiers verschonen en stoeien met rompertjes doen ze niet. En dat hoeft ook niet, laat dat duidelijk zijn. 

De reden van deze fijne, vrolijke, stuiterende doch soepel lopende, vredelievende en behulpzame start van de dag is een viertal schoenen. Die schoenen staan beneden, in de huiskamer. Niet voor de open haard want die hebben we dus niet (verzin daar maar eens een verhaal omheen zonder de kinderen de stuipen op het lijf te jagen. ’Maar HOE komt ’ie dan binnen?! En kunnen inbrekers dat dan ook?’ Enter sleutelpiet). 

En er zit wat in, in die schoenen. En dat weten ze. 

Dus wordt hun geduld tot het maximale op de proef gesteld als de man en ik zelf eerst nog even douchen en de dreumes aankleden. Tot dan het moment daar is dat ze naar beneden mogen. Hè hè. Eindelijk. Ze duwen elkaar nog net niet van de trap in hun haast naar beneden te komen. 

De inhoud van de schoenen wordt goedgekeurd (dat is ook weleens anders). Iedereen weer blij. Zij met hun presentjes en wij met de rust en lieve vrede. De ochtend verloopt verder als een geoliede machine. 

Wat vier schoenen in deze tijd van het jaar zoal kunnen bewerkstelligen op de vroege ochtend. Goh.