donderdag 28 mei 2015

Een nieuwe horizon

Goh...zal ik weer eens een poging wagen? Welja waarom niet. Schitterend afwezig genoeg geweest. Tijd voor woorden. Actie! 

Naast het rond stuiteren als blij ei en living and loving life is er wel e.e.a. veranderd in the meantime. Knopen zijn doorgehakt, bakens worden verzet, een nieuwe horizon lonkt. 

Noem het de dertigersdip, een vervroegde midlifecrisis, de ’is-dit-het-nou-fase’ of hoe je ook wilt, bewust of onbewust maken we op den duur allemaal de balans op in het leven. Dan mijmeren we over ons leven, over wat we ooit wilden doen en bereiken, waarvan we ooit droomden en wat daarvan uiteindelijk is uitgekomen en wat niet. En hoe erg dat dan is. Wat we nog zouden willen doen en willen bereiken, welke kant we op willen. Wat nou eigenlijk echt belangrijk voor ons is. And so on. Zo ook ikzelf. Ik mijmer al best een tijd moet ik bekennen. Ik ben al een beste tijd erg onrustig. Slechts één stap verwijderd van OF een jongere vriend OF een Ferrari. Grapje natuurlijk.  

Nu ben ik altijd al iemand geweest die een bepaalde spanning en verandering nodig heeft om zich lekker te voelen. Altijd heb ik wel een soort van 'project' nodig. Er was altijd wel iets groots aan de hand in mijn leven de laatste jaren. Een nieuwe baan, een nieuw kind (er is een reden dat we er 4 hebben geloof ik), een verhuizing. Altijd stond er wel iets te gebeuren wat een grote verandering met zich meebracht en waar ik me dan een tijd op kon richten. Maar alle veranderingen wennen uiteindelijk. De nieuwe situatie wordt weer gewoon. Het leven kabbelt weer voort op een gegeven moment. En als dat het geval is, word ik uiteindelijk weer onrustig. En goh, het was weer eens zo ver...

Omdat het na 4 kinderen echt echt echt wel welletjes is, ik hier heerlijk naar mijn zin woon en absoluut niet de behoefte heb om te verhuizen, blijft mijn werk over om onrustig over te zijn. Daar knaagde het alweer een flinke tijd. En de reden dat het knaagde was even helder als confronterend. 

Ik zit niet meer op de goede plek. Ik vind het niet meer leuk. Ik haal er geen voldoening meer uit. Het kost me energie en levert me geen energie op. Het past niet meer bij me. Zo simpel is het.

Omdat ik altijd het hardste roep dat je toch vooral moet doen wat je leuk vindt, kon ik niet anders dan daar zelf naar gaan leven. Een voorbeeld stellen richting de kinderschare. Want woorden zijn slechts loze woorden als de kinderen mij het tegenovergestelde zien doen van wat ik verkondig. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Zo’n moeder/ vrouw/ vriendin/ werkneemster wil ik niet zijn. Ik wil staan voor waar ik in geloof. 

If it doesn’t bring you joy, stop. So I did. Ik stopte. Met werken. 

Dapper of dom that remains to be seen. Maar afgaande op het gevoel wat deze beslissing onmiddellijk bij mij teweeg bracht, kan ik niet anders dan concluderen dat het the right thing to do was voor mij op dit moment. Ik voel een enorm gevoel van opluchting, opwinding, vrijheid, tijd, rust en ruimte om te zien wat de toekomst zal brengen. Ik weet nog steeds niet wat ik wil worden als ik later groot ben. Ik ben niet ongerust, ik ben juist ontzettend blij met de gedachte dat alles weer mogelijk is. 

Ik ben precies daar waar ik moet zijn op dit moment. It doesn’t get any better than that. 

2 opmerkingen:

  1. Stoer dat je de sprong hebt gewaagd! En ga je nu kijken wat je wilt gaan doen? Of ga je fulltime thuis blijven?

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Nicole! Ik hoor deze termen grappig genoeg veel om me heen, stoer, dapper enzo. Leuk. Blijkbaar is het toch best een 'dingetje'. Ik heb werkelijk waar nog geen idee hoe de toekomst eruit ziet en dat bevalt me voor nu meer dan prima. Voorlopig geniet ik even van de adempauze!!! En we zien wel waar het schip strandt.

      Verwijderen