maandag 7 september 2015

I did it again!

Och wat was het weer fantastisch gisteren! Het is mijn favoriete hardloopwedstrijd hoor, die Tilburg Ten Miles. Hoewel je wedstrijd in dit geval niet al te letterlijk moet nemen natuurlijk. Het is niet Marieke tegen alle andere deelnemers, welnee joh dat is helemaal niet aan de orde. Het is Marieke tegen Marieke. En ik heb gewonnen hoor! 

Toen ik gisterenochtend opstond, voelde ik me eerlijk gezegd niet al te best. Ik had hoofdpijn en mijn neus zat helemaal dicht door al het snot wat zich daar had verzameld. Niet ideaal als je later op de dag 16 kilometer moet hardlopen. Maar hee, ik had getraind, ik was er klaar voor. Dus had ik er zin in en deed net alsof ik me niet, niet fit voelde. 

Ready to go!
Vergezeld door mijn twee neven sjoemelde ik me in startvak B. Voor de leken onder ons; daar mag je starten als je onder de 1:15 denkt te lopen. Hahahahahaha. Dus. Daar hoor ik heus niet thuis, maar neef 1 wel en we wilden gezamenlijk starten. Achteraf niet echt nodig want zodra we over de mat stapten was neef 1 nergens meer te bekennen, maar ach, het ging om het idee. 

Zoals verwacht in dat vak, was de start snel. Te snel voor mij eigenlijk, maar neef 2 en ik haakten aardig lekker aan. Hoewel ik weet dat te snel starten je later kan opbreken, voelde ik wel dat het oké was voor mij. Ik kon er nog gewoon bij praten en van hijgen was geen sprake. Goed te doen dus. Hier zou ik later geen last van krijgen. 

Na 3 kilometer vond ik het echter welletjes en ben ik mijn eigen tempo gaan lopen. Ietsje langzamer dus. Gewoon omdat we nog zo’n end moesten hè. Neef 2 bleef bij me. Het was gezellig. Ik ken mezelf inmiddels aardig goed en weet waar mijn dipje zit tijdens lange afstanden. Meestal rond 7-8 kilometer loop ik even niet zo lekker. Dan heb je er al best aardig wat kilometers opzitten, maar ben je eigenlijk nog nergens. Mentaal is dat soms een uitdaging. Nu echter niet. Van een echte dip was geen sprake. Ik vond het allemaal veel te gezellig langs de kant. De sfeer zat er weer zo lekker in! 

Zeker toen we richting de 10 kilometer gingen, de stad in. Och man, wat vond ik het leuk. Muziek langs de kant, roepende mensen, één en al gezelligheid. Ik kreeg er zo’n boost van dat ik ongemerkt versnelde. Neef 2 kreeg het wat zwaarder -want last van zijn knie- en ergens rond de 11 of 12 kilometer, na wat getwijfel en even stil te hebben gestaan om op hem te wachten, besloot ik om toch te gaan en door te lopen. Ik had namelijk een doel gesteld en fanatiek als ik ben, wil ik dat dan halen. 

Sorry nog daarvoor neef 2! 

Ergens rond de 13 kilometer werd het wat zwaarder, het is een relatief saai stuk met de wind van voren en dat was best pittig. Zeker als je dan dus alleen loopt. En daarna nog een heuvel over moet. Nu klinkt heuvel als enorm opwaarts, dat valt best mee. Maar als je al flink wat kilometers in de benen hebt, is dat niet per definitie prettig. 

Anyway, de laatste 2 kilometers waren soms best pittig omdat ik een gat dicht probeerde te lopen zodat ik niet zo alleen liep. Ik wilde namelijk niet helemaal alleen de korte heuvel over. Geen idee waarom niet, maar dat leek me zo sneu. Dat ik dan zo eenzaam ploeterend met een knalrood hoofd al die mensen tegemoet moest lopen. Dat leek me niks. Dus haakte ik aan bij een meneer die eigenlijk net iets te snel liep voor mij. Waardoor ik hem op de korte heuvel alsnog kwijtraakte en ik dus toch alleen door die enorme haag van mensen liep. Wat uiteindelijk super tof was omdat mensen klapten en juichten en mijn naam riepen. Ik kreeg er helemaal kippenvel van!

Het laatste stuk was nog redelijk zwaar omdat ik enorm versnelde, ik wilde naar de finish! Dus liep ik hard, erg hard, het was meer sprinten eigenijk. Beetje jammer dat ik die sprint relatief vroeg inzette, zo’n kilometer voor de lijn of zo, waardoor ik best lang moest sprinten. Maar who cares?! 

Ik was binnen! I did it! Mijn tijd... 1 uur, 28 minuten en 7 seconden. Hell yeah!





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen