zondag 15 november 2015

"DE STAGE"

Onder het mom van -ik ben aan het uitzoeken wat ik toch allemaal wil met mijn leven- ben ik een nieuw project begonnen. Namelijk project "DE STAGE".

Aangezien ik in april van dit jaar het roer radicaal heb omgegooid en mijn vaste baan heb opgezegd, lag alles weer open. Ik mocht mijn toekomst opnieuw vorm gaan geven. Alles kon en mocht weer want ik zat nergens meer aan vast op werkgebied, no limits, dromen mag en alles is een optie. Zo ben ik de zomer doorgekomen. Nadenkend over en dromend van wat ik allemaal zou willen en kunnen gaan doen. Mijmerend over waar mijn echte interesses liggen, wat mijn kwaliteiten zijn en waarvan ik gelukkig zou worden. Naast het wijn drinken en genieten van de zon en vrijheid that is. Maar dat geheel terzijde. Ahum.

En zo kwam het dat zich ineens een kans voordeed. Verpakt als stage welteverstaan. Zomaar ineens zag ik die vacature die meteen mijn interesse had. Radartjes gingen werken in mijn hoofd, ik zag ineens een heel helder beeld voor me en voor ik het wist had ik gesolliciteerd op een stageplaats. Waarom in godsnaam?! Nou gewoon, omdat het al langer duidelijk is dat ik heus niet meer op kantoor moet zitten want daar word ik echt niet blij van. Een stageplaats omdat het de uitgelezen kans is voor mij om me een soort van om te scholen, een nieuw vakgebied te leren kennen en zonder immense druk eens rustig te bekijken of ik dit vakgebied dan wel leuk vind en of het bij me past. Voor de stagebiedende organisatie is het risico nihil dus schatte ik in dat ik best kans maakte. Kortom; 1 en 1 = 2 dacht ik. 

En of het 1 en 1 = 2 was! Ik mocht op gesprek komen, mijn verhaal was duidelijk en het klikte. Ik mocht zelfs voor een tweede gesprek komen, wederom klikte het en jawel, het was gauw bekeken. Ik mocht de nieuwe "stagiaire" worden. Hoewel ik heus geen opleiding aan het volgen was, dit ook niet van plan was, maar zowel de organisatie als ikzelf zagen vooral kansen en geen beperkingen. We zouden het wel vorm kunnen geven. Werkervaringsplaats, stage.... Potato, potato. Geef het een naam. 

Anyway, lang verhaal kort: per 1 november zou ik gaan beginnen aan mijn ”stage” als Front Office medewerker bij een super tof, mooi klein en goed hotel. Als dat geen omschakeling is. Ik had er zin in! 

Voor het eerst sinds ik me kan herinneren heb ik namelijk eens een beslissing genomen op werkgebied puur en alleen op mijn gevoel. En ’MIJN’ mag met hoofdletters wat mij betreft. Niks kapot gerationaliseerd, niet oeverloos over gediscussieerd met iedereen die er maar wat over wilde vinden, geen voor/tegen lijstjes gemaakt, geen ’wat als’ scenario’s bedacht, niet nagedacht over wat anderen ervan zouden vinden. Niks van dit alles. Puur op gevoel. Mijn gevoel. 

Ik heb het alleen met de man besproken aangezien het nogal wat voeten in de aarde zou hebben. Lees: ik zou ineens vier dagen gaan werken op wisselende tijden, hiervoor geen extra inkomsten krijgen, de man zou ineens weer moeten gaan meedraaien in het huishouden, oppas voor de kinderschare zou geregeld moeten worden op wisselende tijden. Kortom; best een dingetje. 

Maar het kan heel simpel zijn. Als het goed voelt, regel ik het wel. En dat deed ik. Ik regelde het wel. En dus nam ik de beslissing om dit avontuur aan te gaan. Gewoon omdat het goed voelde van binnen. Dit wilde ik dus dit zou ik gaan doen. Simple as that!

Let the adventure begin! 

Vroegah, toen ik mijn beslissingen voornamelijk nam met mijn verstand i.p.v. gevoel, was ik bloednerveus als ik aan een nieuwe baan begon, last van onzekerheid. Is dit de juiste beslissing geweest? Kan ik dit wel? Wil ik dit eigenlijk wel? Vinden ze me wel geschikt? Ga ik dit goed doen? Past dit bij me? Al voor ik was begonnen was ik zo onzeker en ongerust dat ik er altijd heel erg tegenop zag. Dat haalt de fun behoorlijk weg kan ik je zeggen. Als mensen dan vroegen of ik er zin in had, antwoordde ik ja, maar voelde ik nee! Het voelde dan gewoon niet helemaal tof, of helemaal niet eigenlijk... De dagen voordat ik dan moest starten (valt het op dat ik moest typ?!? zegt ook wel wat geloof ik) kon ik alleen nog maar daaraan denken, me zorgen maken en totaal niet meer genieten van het hier en nu. Wat een begin dan... 

Dagen voorafgaand aan het begin van "de stage" zat ik te wachten op dat vervelende, knagende gevoel wat ik normaliter heb bij een nieuwe baan. Gebaseerd op ervaringen uit het verleden. Het was altijd zo geweest dus het zou wel zo horen dacht ik. Ik wachtte en wachtte. Het kwam niet. En het is ook nooit gekomen. Ik was niet onzeker, ik was niet ongerust, ik kon gewoon genieten van wat ik aan het doen was en als mensen me vroegen of ik er zin in had, begon ik enthousiast te vertellen. Jaaaa ik had er zin in! En toen ik eenmaal mocht beginnen, was ik opgetogen. Op naar het nieuwe! Zin in!

En zo kwam het dat ik mezelf momenteel weer eens ”stagiaire” noem (ook leuk), het onwijs naar mijn zin heb in het hotel, het totaal niet vervelend vind om te gaan werken (wat een verademing!), geniet van mijn vrije dagen, thuiskom met enthousiaste verhalen, totaal geen moeite heb met 4 dagen werken, heel veel nieuwe informatie ineens kan verwerken, lekker in mijn vel zit, geniet van de taken die ik verricht, de tijd ineens voorbij vliegt (time flies when you’re having fun), heb geleerd dat ik echt erg blij word van contact met mensen, me erg goed en vlot kan aanpassen aan een nieuwe situatie en zo ontzettend blij ben dat ik eindelijk (!) ook eens doe waar ik gelukkig van word! 


Zucht...hoe fijn! Ik zou vaker mijn gevoel moeten volgen ;-)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten